Dromen moet je leven

Ik had het gevoel dat ik een soort terugval kreeg van de burn-out die ik 3 jaar geleden had, maar misschien valt het mee. De paniekaanvallen die ik sinds 4 weken geleden ineens bijna dagelijks kreeg waren heel heftig en veel achter elkaar. En daar kreeg ik dan weer paniek van, omdat ik niet wilde afzakken. Ik kwam in een soort neerwaartse spiraal terecht. De enige manier die ik zag om dit te doorbreken is door het te delen, omdat ik eigenlijk geneigd ben mij gevoelsmatig volledig af te sluiten en in mezelf te keren, wanneer ik de controle verlies. Door mijn gevoel te delen voelde ik mij niet meer iemand die de schijn ophield. Nu een paar weken later besef ik dat ik aardig op tijd was met beseffen dat ik weer te lang over mijn grenzen heen ben gegaan. Dit keer heb ik het geluk dat ik mijn omgeving beter kan uitleggen wat ik nodig heb. Hierdoor krijg ik de rust, ruimte en steun die ik nodig heb om weer op te laden.

Sinds ik de vorige keer schreef heb ik de signalen van mijn lichaam super serieus genomen. Ik heb tips van verschillende mensen gecombineerd zoals: the Ice Man (elke dag koud afdouchen) en vervolgens weer warm om het leuk te houden (rustig aan opbouwen). Dagelijks mediteer ik met behulp van meditaties op Spotify en doe ik rustige Yin Yoga oefeningen. Ik ga vaker vroeg naar bed heb 2 weken fulltime thuisgewerkt en doe nu alleen eenvoudig te begrijpen taken die mij niet te veel stress opleveren. Dit keer doe ik mijn best een beetje open te zijn naar mijn collega’s over hoe ik mij voel in plaats van dat ik blijf lachen en mij te veel voel. Verder luister ik echt veel podcasts zoals: Omdenken, Self love talk en lees ik boeken, zoals: De Wim Hof methode en Love revolution.

Ik krijg hierdoor veel inzicht in mezelf en begrip van hoe ik mezelf in deze situatie heb gebracht. Ik besef dat ik vaak gaten opvul. Ik pak op werkgebied bijvoorbeeld de rol op die op dat moment het hardst nodig is, ook als ik de taken echt niet leuk vind. Ik ga gewoon door met het idee dat het vanzelf beter wordt. Maar inmiddels heb ik geleerd dat je op die manier niet hetgeen zal gaan doen dat je eigenlijk wilt en dan moet je jezelf er tussen uit zien te krijgen en mensen teleurstellen. Ik heb geleerd dat het tijd is om mijn mindset aan te passen. 

Met deze inzichten gaat het beter. Ik voel mij niet goed, niet slecht, wel beter. Ik schommel in een gebied van herstel en merk dat ik tijd, geduld en rust nodig heb. Ik heb regelmatig hoofdpijn, wat ik eigenlijk nooit had. Mijn nek en rug verkrampen regelmatig, waardoor ik merk dat ik mijn grens voor dat moment bereikt heb. Ik durf nog niet de snelweg op en de supermarkt heeft ook nog een extreme uitwerking op mij. Maar ik voel mij wel weer vrolijker worden en niet verder afzakken. Dank voor je bijdrage! Verder geniet ik erg van het bouwen van onze camper en het vooruitzicht dat we bijna een weekje naar Egypte gaan.