Dromen moet je leven

Als je dingen tussendoor niet opschrijft, dan is er ineens heel weinig tekst over om een half jaar of langer te omschrijven. In het begin van het jaar kochten we ons Tiny off grid huis  in Portugal. Het veranderde ons reizende bestaan in mentaal tot rust komen op ons stukje land en lichamelijk lekker aan de slag. Reizen is super fijn, maar heel veel ruimte hebben voor jezelf is met tijden ook echt lekker. Geen rekening houden met de kampeermanieren van wildvreemden en je energie en creativiteit de vrije loop laten in de natuur. Na een hoop bramen en bomen snoeien en het verwilderde gras maaien, gingen we in mei terug naar Nederland. 

Ik ging voor de allerlaatste keer bij de Tweede Steeg aan de slag. Voor de allerlaatste zomer kon ik chauffeurs, vaste gasten en nieuwe nieuwsgierige bezoekers, ook wel ramptoeristen, bedienen. Het was drukker dan ooit toen bekend werd dat het restaurant, vanwege het pensioen van eigenaresse Marga, zou gaan sluiten. Ik werd in de laatste maanden zelfs nog ingewerkt voor wat extra keukendiensten overdag ter voorbereiding op de drukke avonden. En nu kan ik dankbaar zeggen dat ik bijna alle onderdelen van het café wel heb meegemaakt. De keuken, de bediening, het schoonmaken, de afwas. Wellicht ga ik ooit nog eens iets met die ervaringen doen. Geen idee. 

Ik wist al dat De Tweede Steeg de leukste en vooral gezelligste baan was die ik ooit heb gehad. En ik moet zeggen, ik heb best veel banen gehad. Geen idee of ik er trots op moet zijn, maar meestal was ik een andere baan binnen een jaar of een aantal jaar wel zat. Het aangestuurd worden, zonder genoeg eigen inbreng, trek ik echt niet. Geloof me, veel leidinggevenden kunnen zo onlogisch denken. Maar goed, daar kan ik een compleet andere blog over schrijven. De Tweede Steeg bleef 20 jaar onderdeel van mijn leven. Dat betekent enorme complimenten voor de manier van leidinggeven van Marga. Het team van de Tweede Steeg werd een grote familie met allemaal onze eigen bijzondere karaktertrekken. Sommige momenten was het net een soort cabaretshow met allemaal voorspelbare typetjes en dat maakte het werk zo leuk en ontspannen.

Marnix ging tijdens mijn drukste werkweken voor een maand met de camper naar Portugal. Daar kon hij vast dingen regelen voor de emigratie en het regelen van een adres en postbus op ons landje, dat eerst geen straatnaam had. Hij wilde hard op het land gaan werken, maar het was steeds 40+ graden en er was een verbod gekomen om op het land te werken vanwege brandgevaar. En terwijl er al die maanden geen brand in de buurt geweest was, was er tijdens Marnix verblijf ineens 3 dagen op een rij brand in de buurt.

De dichtstbijzijnde was op 2 kilometer afstand van ons huis. We hebben dus echt geluk gehad, dat er bij ons niks verbrand is. Er waren meer dan 300 brandweerlieden, bijna 100 brandweerauto’s en 3 dagen lang gemiddeld 10 blusvliegtuigen nodig om de brand te blussen.

Gelukkig was er nog een van onze zonnebloemen die de droogte van de zomer had overleefd. Toen Marnix op het land aankwam gaf hij de bloem dagelijks een beetje water en nu bleef die ondanks de enorme droogtes en de branden in de omgeving vrolijk stralen.

Terwijl Marnix dus met ons huis op wielen in Portugal zat, kwam mijn tienerdroom uit. Ik mocht boven de Tweede Steeg ‘’wonen’’. Vroeger toen Inge, Mariëlle en ik op zaterdag bij het cafe werkten, fantaseerden we over op een dag samen boven de Tweede Steeg wonen. En nu, op het allerlaatste moment, mocht ik dit nog even meemaken. De eerste twee nachten waren een beetje wennen, maar ik voelde mij al snel thuis. En wat heerlijk om elke dag, soms wel twee keer, lekker te kunnen douchen en je haren te kunnen wassen. Na een tijdje betrapte ik mezelf erop dat ik, als ik vrij was, toch vaak gezellig even het café binnenliep als ik (nog) niet hoefde te werken. Wat een luxe was dat, altijd gezelligheid wanneer je daar zin in hebt. Even gezellig samen koffie drinken en lekker kletsen. Of even een wasje draaien, een beetje zout of knoflook lenen. 

De Tweede Steeg was een ontzettend fijn hoofdstuk uit mijn leven. Het heeft mij, doordat ik er op mijn vijftiende al ging werken, best wel gevormd. En ik zal er vast nog vaak over praten. En misschien nog een paar keer over schrijven. Vol dankbaarheid voor de mooie tijd sloten we de laatste dag van de Tweede Steeg af in de keuken. Net als mijn allereerste werkdag in 2005 stond ik bij de afwas en werkte ik met Raymond, Ria en Mariëlle in de keuken. En dit keer hielp Marnix gezellig mee.