Dromen moet je leven

We hebben het huis opgeleverd

Al een lange tijd waren we bezig het thuis steeds iets leger te maken. Vorig jaar begonnen we al met wat kleine spullen te verkopen via Marktplaats en Facebook. In de afgelopen maanden zijn we daar actief mee verder gegaan. Bijna alles wat we wilden verkopen is verkocht. Soms kregen we de prijs die we wilden en soms wat minder. Ook hebben we spullen gratis af laten halen. Bij gratis producten was het ineens heel druk met geïnteresseerden. Alsnog waren we de laatste dagen heel druk. Maar gelukkig hebben we toen ook nog wat hulp gehad. Ik was enthousiast en opgelucht dat we klaar waren met het huis. We konden nu een groot project afsluiten. Nu gaan er hele aardige mensen uit India wonen. Ze hadden zelfs een cadeautje voor ons. Het boek ‘Bhagahad Gita’ voor mij en een meditatieketting voor Marnix. Ik ben echt heel benieuwd naar hoe vaak ik die bij Marnix om ga zien. 

De eerste nacht in het hotel

We hebben voor een maand een hotel geboekt in Hoofddorp, dichtbij de garage waar we aan de camper werken. Bij aankomst in het hotel voelde het echt prettig, een soort vakantie na een lange mentale reis. Lekker uitrusten na het harde werken en ruimte om alles los te laten. Toch was het de eerste nacht even gek. Ik dacht aan het huis wat ineens niet meer ons thuis is. Even wilde ik in mijn hoofd door alle kamers gaan om afscheid te nemen. Genieten van het uitzicht vanuit de woonkamer op het water. Maar al snel stopte ik daarmee. Ik moet loslaten, geen heimwee kweken. 

De structuur van de dagen

En ineens zijn onze dagen vrij klein en duidelijk geworden. Voor het ontprikkelen is dat best wel lekker. Elke dag ontbijten in het hotel. Waarbij de ene keer een bus vol slome bejaarden is losgelaten en voor je voeten loopt. De andere keer een extreem smakkende en slurpende mannelijke Aziaat rechts achterin mijn oor zit te eten. Een dag later een oudere Aziatische dame die meerdere keren tevreden boert, toevallig weer rechts achterin mijn oor. Op andere dagen is het rustig of toch wel druk, maar is er niet specifiek iemand die ik niet kan negeren. 

Het is wel goed voor mijn zenuwstelstel om langzaamaan weer aan andere mensen en culturen te wennen. De rust sinds coronatijd heeft mij echt veranderd, minder sociaal gemakkelijk gemaakt. Ik hoop echt dat ik op een dag, niet ver vanaf nu, mijn relaxe persoonlijkheid weer terug kan vinden. Dat ik dingen waar ik mij nu aan irriteer dan weer, zonder er te veel aandacht aan te schenken, voorbij kan laten waaien. 

Na het ontbijt fietsen we elke dag ongeveer 7 minuten vanaf het hotel naar de garage. We klussen. Ik ga dagelijks als uitje naar de Albert Heijn of de Lidl om eten te kopen. Sinds zondag is de koelkast aangesloten in de camper. Mijn mentale kookblokkades nemen eindelijk af en ik heb weer zin om eten te maken. We kunnen onze maaltijden van afbakbrood, pizza, stoommaaltijd en maaltijdsalade weer wat uitbreiden. Mijn dwangmatige behoeften kan ik nu in eten stoppen in plaats van Marnix irriteren als ik geen idee heb wat ik voor klusjes ik op kan pakken. 

Hoe staan we ervoor?

We slapen nog tot 30 juni in het hotel en leven ongeveer door zoals hierboven beschreven. Daarna hopen we dat de camper af genoeg is om daarin te kunnen slapen. En vanaf dan kijken we weer verder. We hebben besloten de hele zomer nog in Nederland te blijven om de camper verder af te maken en te testen en eventueel weer aan te passen.