Dromen moet je leven

Het was een hele lange tijd nonstop in Nederland met dank aan corona. Maar net voordat Nederland weer rood kleurde op de coronakaart zijn wij vertrokken! Van Nederland naar Duitsland, naar Hongarije, naar Kroatië. In Kroatië zijn we nu nog steeds en daar zullen we waarschijnlijk ook blijven tot aan de terugreis.

We zijn met de auto op vakantie, mijn vriend leert mij deze, voor mij nieuwe manier van reizen. Gelukkig heeft hij veel liefde en geduld, want mij iets leren gaat niet zonder horten en stoten. Ik zit niet aan het stuur en dat is fijn, maar ook even wennen. Als ik wel aan het stuur had gezeten waren wij nooit zo ver gekomen, want een deel van de autobestuurders maakt mij bloednerveus. Sommige mensen maken keuzes op de weg die ik niet begrijp en dat maakt mij onzeker. Controleverlies…

We beginnen lekker. Op zondag rijden we vanaf het altijd prachtige Nijkerkerveen (bij mijn ouders vandaan) 366 kilometer naar Wiesbaden, Duitsland. De reis verloopt soepel. Ik ben maar een paar keer bang door acties van de andere weggebruikers. Gek genoeg geeft het mij wat rust dat de weg nieuw voor mij is. Ik heb hier nog geen herinneringen. Voor je het weet zijn we al op de plek van onze overnachting. Tijdens het inchecken krijgen we de coronavragenlijst. “Ben je volledig gevaccineerd?” -Nope- “Heb je een negatieve PCR test?” -Nope- “Heb je een antigeen test?” -Nope-

Het meisje achter de receptie lijkt het ook niet helemaal te begrijpen. Met het vaccinatiebewijs van mijn 1e prikje mogen we gewoon blijven! De eerste nacht is gelukt!

Op dag 2 rijden we 189 kilometer totdat er een bougie uit de motor ploft, gelukkig hebben we net getankt en zijn we nog op het parkeerterrein. En gelukkig is mijn vriend super handig en voorbereid en fixt hij het gewoon even snel, terwijl een aantal bejaarde Duitsers op een afstandje toekijkt.

We zijn weer op pad. Ik heb besloten om mijn auto/rij/snelwegangst niet te voeden. Ons plan is richting Ebersberg en vol goede moed rijden we op ons doel af. Tot dat we na nog eens 138 kilometer weer dat plofje uit de motor horen. De auto moet worden stilgezet naast de snelweg op de vluchtstrook. Terwijl ik met volledige concentratie alle auto’s in de gaten houd, probeert mijn vriend dat trucje met de bougie en de motor nog eens, maar deze keer werkt het niet meer. We moeten onze vrienden van de ANWB inschakelen en tijdens dat uurtje wachten kan ik werken aan mijn angst voor het bestuurdersgedrag op de snelweg. Eindelijk weet ik mezelf te overtuigen dat het misschien wel meevalt. Mensen doen hun best, ofzo. Na een tijdje mogen we met de ANWB mee, auto achter op de wegsleepwagen. En de beste man geeft aan dat wij in onze auto moeten zitten terwijl hij ons vervoert. What the fuck!! Hoe bedoel je? Naast dat ik tijdens deze manier van rijden geen controle heb, ben ik ook alle invloed op het aansturen van de bestuurder kwijt. Dit kan niet anders dan mijn slechte karma voor auto/rij/snelwegangst zijn. Ik moet het loslaten. Laat ik mezelf maar wijsmaken dat de angst over is.

We worden een stukje terug op de route gereden. Dan komen we aan bij de autogarage die toevallig net dicht is. Er wordt niet meer gesleuteld, dus we moeten wachten tot de volgende dag. Ons geboekte hotel moeten we annuleren, de autogarage-administratiedame regelt een hotel voor ons in het dorpje Kinding. Op loopafstand van onze auto. Zo laten we hem toch niet helemaal in de steek. Het hotel is fijn, er loopt een beekje langs wat ik in mijn hoofd als rivier bestempel, zo voelt het extra mooi! We nemen plaats op het terras en proosten op dat we veilig zijn en dat we geen gevaarlijke dingen zijn gebeurd. We hebben geluk gehad bij deze pech. Na 2 goede snitzels gaan we op wandelavontuur en na 3 kwartier voelt het alsof we het hele dorp gezien hebben. Een kerk met een begraafplaats, een kinderopvang, basketbalveldje, stoeltjes aan het water, wat hotelletjes, een supermarkt en een aantal mensen.

We nemen weer plaats op het terras. Kinding is een prima dorpje voor een nachtje met zijn tweeën, maar langer lijkt mij niet nodig. En hoe die Hollandse ouders hun 2 pubers naast ons gaan vermaken blijft voor mij een vraagteken.