Gister heb ik Amsterdam verruild voor drie weken Hilversum en Jopie! Ergens heb ik een vreemd soort behoefte om telkens weer weg te gaan, steeds weer afscheid te nemen of fases op een hele duidelijke manier af te sluiten. Steeds weer groei ik een stukje. In Amsterdam bij het Amstelstation werd ik drie weken ouder. Ik bracht er de trainingsfase van mijn nieuwe baan door, zakte voor mijn ITIL-examen en kwam elke dag thuis na mijn eerste werkweek bij de Gemeente Amersfoort. Het was mijn tijdelijke basis, mijn stabiliteit van drie weken tijdens een van de orkaanfases in mijn leven. Als ik constant op 1 plek leef heb ik niet zo door hoe snel de tijd voorbij vliegt. Als ik weet wanneer het einde komt lukt het mij om intenser te leven, bewuster van elk moment te genieten, want ik weet dat het niet lang duurt. Als ik vertrek lijkt het alsof ik de energie als een soort slangenhuid die ik niet meer wil, los kan laten om een hoofdstuk af te sluiten en op een blanco pagina het volgende hoofdstuk te beginnen. Steeds weer een nieuw kort hoofdstuk. Steeds een andere plek voor de nieuwe herinneringen die ik verzamel.
De komende weken woon ik in een ruim huis met een bad en een vaatwasser. Voor sommige mensen is dat doodnormaal. Bij mijn ouders was ik het ook allemaal gewend, maar ik merk dat als je het allemaal zelf voor elkaar moet maken het helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Veel van mijn vrienden die ik tijdens mijn studietijd leerde kennen hebben geen vaatwasser of een bad, de meeste vriendinnen die ik mijn hele leven al ken hebben wel een vaatwasser of een bad of zelfs beide. Best gek hoe mijn vrienden zo in te delen zijn in twee types en dat ik dan als bijna enige van mijn jeugdvriendinnen nog geen bad en vaatwasser heb en eigenlijk ook nog geen huis. Waar ging het mis? Hoewel ik vind dat ik tot nu toe nog vrij bescheiden leef besef ik steeds meer dat ik eigenlijk echt van luxe houd. Luxe, ruimte, rust en als het even kan ook een beetje liefde. Maar de liefde en ik zijn helaas nog niet zo’n goede combinatie. Ik ben er niet zo goed in. Ik trek het type mannen aan waar ik geen toekomst mee wil of kan opbouwen, alsof mijn onderbewuste er eigenlijk nog niet aan toe is. Ik kan goed liefde geven en liefde ontvangen, maar vasthouden vind ik nog wel een dingetje. Zodra de liefde te veel voorspelbaarheid vertoont of mij niet voldoende begrijpt of niet spannend genoeg is raakt mijn geduld een beetje op en neem ik afstand of negeert de liefde mij.
Misschien klinkt het een beetje triest of dramatisch, maar zo bedoel ik het niet. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar wat er in mijn onderbewuste speelt en hoe dat invloed heeft op mijn gedrag en op het type mensen dat ik aantrek. Wat ik bijvoorbeeld heel bijzonder vind is dat de personen waarmee ik date vaak een beetje vreemd zijn, een beetje zoals ik maar dan op een andere manier. Personen die eigenlijk ook niet klaar zijn voor de liefde of zich niet (meer) durven te geven. Terwijl de vrienden die ik heb, zonder op te scheppen, geweldig zijn en vaak ook nog heel stabiel. Best bijzonder toch als je observeert welk type personen belangrijk voor je zijn en altijd bij je blijven en welke soms vreemde vogels je nieuwe levenslessen leren en dan weer verdwijnen maar toch een afdruk in je herinneringen achterlaten.
Dromen moet je leven 