Dromen moet je leven

Donderdag had ik een afspraak bij een coach. Ik wilde in therapie gaan, omdat mensen in mijn omgeving mij steeds weer vertellen dat ik vlucht. Het heeft me even aan het denken gezet, want er zit een patroontje in mijn gedrag. Zo heb ik bijvoorbeeld zes studies geprobeerd, waarvan ik er vier vroegtijdig ben gestopt. Baantjes neem ik aan en zodra ik het niet meer leuk vind stop ik. Relaties begin ik en zodra ik het niet meer zie zitten ben ik weg. Als je dit gedrag bekijkt zou je denken dat ik een vluchter ben of zoals mijn ex het zou noemen, onbetrouwbaar. Maar als je het van een andere kant bekijkt valt het wel mee.

Van de week kocht ik het boek: ‘De DNA code van de ziel’, een spiritueel boek. Je hoeft niet spiritueel ingesteld te zijn om er wat van te leren je hoeft zelfs niet te geloven wat er in staat. Als je er uithaalt waar je wat mee kan dan is het toch ook goed? Zo las ik een hoofdstuk waarin ze mensen verdeelden in twee types: zoekers en vinders. 70% van de mensen zijn volgens het boek vinders. Vinders worden gelukkig van de resultaten die ze behalen en de werkwijze maakt daarbij niet zoveel uit. Zij genieten van het bereiken van hun doelen. De andere 30% zijn zoekers. Zoekers proberen voortdurend hun eigen gedrag te verbeteren. Zij willen constant leren en zich voorbereiden met kennis voor nieuwe, onbekende situaties. Zij genieten meer van de weg naar hun doel dan van het einddoel zelf. Als zij hun doel behalen is het tijd om weer een nieuwe weg te bedenken voor een ander doel om gelukkig te blijven. Kortom volgens mijn eigen analyse ben ik geen vluchter maar een zoeker. Ik wil het leven kennen en ontdekken. Ik wil avontuur en dingen meemaken die niet standaard zijn. Ik wil beseffen en voelen dat je je eigen omgeving kunt creëren en daarmee je eigen leven kunt inrichten.

Ik wilde mijn afspraak bijna afzeggen aangezien ik mijn ‘probleem’ zelf opgelost had, maar ik ben toch maar even langs gegaan. Ik vertelde de coach hoe ik de afspraak bijna had afgezegd, maar dat ik alsnog ben gekomen als een cadeautje aan mezelf. Toen begon ik toch maar te praten:
‘Ik wil graag reizen, maar ik wil zeker weten dat ik niet aan het vluchten ben’, probeerde ik mezelf te verwoorden bij de coach.
‘Is vluchten fout?’, vroeg ze mij.
Die simpele drie woorden doorbraken de denkcirkel waar ik in vast zat. Ik had er eigenlijk nooit over nagedacht dat vluchten helemaal niet negatief hoeft te zijn. Vind ik vluchten fout? Nee ik vind vluchten helemaal niet fout. Integendeel, vluchten voor jezelf is een hopeloze missie, want jezelf blijf je steeds weer tegenkomen. Als ik voor mezelf zou vluchten dan zou ik nooit alleen op reis gaan, want dan kom je jezelf enorm tegen, telkens weer. Eigenlijk vind ik vluchten super stoer. Eigenlijk vind ik vluchtelingen ook super stoer. Je kiest voor jezelf, voor het versterken van je eigen geluksgevoel. Je creëert je eigen pad en het maakt niet uit of het vluchten, zoeken of ontdekken heet. Je laat al het vertrouwde achter om je eigen plan te volgen. Er zullen vele mensen zijn die een mening hebben over je keuze. Je zult geconfronteerd worden met je beslissingen. Je zult super krachtig worden als je doorzet. Je eigen pad volgt.